ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮੈਲ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੋਚ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਬੇਇਖਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਵੀਰਜ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਭਿੱਖਾ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣਾ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣਾ—ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਅਣਜਾਣੇ ਚ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਪੰਜ ਸੌ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ, ਸਾਂਤਪਨ ਜਾਂ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ্ছਰ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕ੍ਰਿਚ্ছਰ, ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ্ছਰ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਜਾਂ ਆਤਪ ਵਰਗਾ ਤਪ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੀ ਅਰਧ ਰਕਮ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪਾਪ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੁਜਾਤੀ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼) ਨੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਰਾਕਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੁਜਾਤੀ ਨੇ ਕੁੱਤਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵਰਗਾ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਘੋੜਾ ਮਾਰਨ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਕ੍ਰਿਚ্ছਰ ਤਪ ਕਰੇ। ਲੋਡ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ, ਨਪੁੰਸਕ ਜਾਨਵਰ, ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮਾਪੀ ਫਲੀ ਮਾਰਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੋਵੇ। ਤੋਤਾ ਮਾਰਨ ਉੱਤੇ ਦੋ ਸਾਲ, ਬਛੜਾ ਮਾਰਨ ਉੱਤੇ, ਕਾਂਝ ਮਾਰਨ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ। ਬਾਂਦਰ, ਬਾਜ ਜਾਂ ਗਿੱਧ ਮਾਰਨ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਾ-ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਛੜਾ ਜਾਂ ਊਠ ਮਾਰਨ ਤੇ ਕਾਲੀ ਰਾਜਮਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੱਡੀ ਰਹਿਤ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲਦਾਰ ਬੂਟਿਆਂ, ਬੇਲੀਆਂ, ਜਾਂ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੇ, ਘੀ ਖਾ ਕੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤਲਾਬ, ਖੂਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਸਾਂਤਪਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਚ্ছਰ ਤਪ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਕ੍ਰਿਚ্ছਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਜੜੀਆਂ, ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਲਈ ਪੰਚਗਵਯ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕੱਪੜਾ, ਚਮੜਾ ਜਾਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲੋਹਾ, ਕਾਂਸੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਜਾਂ ਰੱਸੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰ ਜਾਂ ਕੁੱਕੜ ਖਾਣ ਉੱਤੇ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ্ছਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਘੀ ਅਤੇ ਲੌਕੀ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਕਰਵਾਕ ਜਾਂ ਪਲਵਾ ਪੰਛੀ ਖਾਣ ਉੱਤੇ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਲੂ ਜਾਂ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਪੰਛੀ ਖਾਣ ਤੇ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਟਾਹਾਰਾ ਖਾਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ ਗਾਉਂ ਦਾ ਮੂਤਰ ਅਤੇ ਜੌ ਖਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਖਾਣ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਇਹ ਖਾਧਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਕਛੂਆ ਖਾਣ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾਲਿਕਾ ਜਾਂ ਤੰਡੁਲੀਆ ਖਾਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕੱਕੁਭਾ ਅੰਡਾ ਖਾਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਤਪ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਪਾਪ ਜਾਂ ਅਚੁੱਕੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਮ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਬਤਾਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਵਧ ਸਕੇ।