ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਥਾਣੁ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਹ, ਮਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਪਾਪ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਤਮ ਦਵਿਜ (ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੇ ਉਹ ਦੂਧ, ਘੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਮਹਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਵਰਤ ਧਾਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਾਪ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਸਕੇ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਤੂਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਉ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ!" ਚੋਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸਲਾਖ ਨਾਲ ਦੰਡ ਮਿਲੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਖੁਦ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਉ," ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਦੰਡ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪ ਹੀ ਚੋਰੀ ਦਾ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛਾਲਾਂ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਵਰਤ ਧਾਰੇ। ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਜ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਪਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਔਰਤ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਹਿਲੇ ਤੇ ਨਾ ਝੁਕੇ, ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਰਹੇ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਅਵਿਧ ਵ੍ਯਵਹਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੰਮੇ ਪੈ ਕੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘੁੰਮਦਾ, ਖੜਾ ਜਾਂ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਾਂ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਵਰਤ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਾਪੀ ਸੰਗਤਿ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅਵਿਧ ਵ੍ਯਵਹਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ ਤੇ ਕਪਾਰਦੀਨ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਪੂਰਨ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ—ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਅਵਿਧ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਅਤੇ ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਵਰਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਸਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਅਵਿਧ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਸਾਂਤਪਨ ਵਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਅਵਿਧ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਸਾਂਤਪਨ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਪਤਿਤਾ (ਗਿਰਿ ਹੋਈ ਔਰਤ) ਕੋਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਚਮੜੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਕੋਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਗਧੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੱਤ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।