ਪ੍ਰਭੂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਮਰਦਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਧਾਰਾ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਵਹੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਮੰਗਲਮਈ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅਜਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਕੀਤੀ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਰਵਜਨਕ, ਸਰਵਗਿਆਤਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਪਹੁੰਚੇ। ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਨੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਥ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਨੱਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਯੋਗ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨੱਚਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ — ਵਾਰਾਨਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਗਰ ਹੈ — ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਇਕ ਦੂਜੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, 'ਹਾਏ!' ਚੀਕਦੀ ਹੋਈ, ਨਾਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। 'ਇਹ ਜੀਵਿਤ ਰਹੇ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਪਾਪ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਚ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਪਾਲਮੋਚਨ — ਜੋ ਸਥਾਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ — ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਉਥੇ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੋਏ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਪ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਦਾਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਧ, ਘੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਕਰਤਬ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਹੇ, 'ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਜੀ।' ਚੋਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਤਪਸਿਆ ਦੁਆਰਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ। 'ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ,' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਚੋਰ ਦੇ ਪਾਪ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਜਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਨਾ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਨਾਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਹਿਲੇ, ਨਾ ਝੁਕੇ, ਖੜਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟ ਕੇ, ਨਿਯਮਿਤ ਰਹੇ; ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਜ਼ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੁੰਮਦਾ, ਖੜਾ ਜਾਂ ਬੈਠਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਵੇ। ਜਾਂ, ਉਹ ਪੰਜ ਜਾਂ ਚਾਰ ਚੰਦਰਾਯਣ ਵਰਤ ਫਿਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹੀ ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।