ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਸੋਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਮ ਰਖਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੁਲ਼ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਰੰਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਸਰਵਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ—ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰੰਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਨਮਸਕਾਰਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡੰਡ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰੀਯ ਸੂਕਤ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ, ਤੇਰਾ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। "ਤੂੰ ਵਿਦਿ੍ਰੰਚੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ ਕਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਝੱਲ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿੱਖ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ।" ਇਸ ਤੌਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰਵੋਚ ਅਸਥਾਨ, ਆਪਣੇ ਨੈਸਰਗਿਕ, ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਕਾਲਭੈਰਵ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਲਵੇ। ਤਦ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੋਪਰੀ ਸੀ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ ਫਿਰਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਭਿਆਨਕ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਤੂੰ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਾਲ ਦਾ ਪਿਛਾ ਕਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਦੇਸ਼ ਨਾ ਦਿਵਾਂ।" "ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ ਫਿਰ।" ਫਿਰ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਪਾਏ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੋਪਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਮੂਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ ਫਿਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੁੱਲ, ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਵਾਜਾਈ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਭੌਂਹਾਂ ਹੀ ਚੁੱਕੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਬਲਵਾਨ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਕਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹੈ ਅਤੇ ਭੈਰਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਕਾਲਵੇਗਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਭਿਆਨਕ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਅਤੇ ਨਿਰਾਦਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਡਾ ਘਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮੌਤ ਨੂੰ ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮੰਡਪ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ।