ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਰ ਗਏ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ-ਅਸਤਿਤਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਜੋਤਿ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਆਮ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਤਿ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਾਵਪੂਰਨ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਰੂਦ੍ਰ ਦਾ ਸੱਚਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇਤਾ ਵਾਂਗ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਸੱਚਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਾਵਪੂਰਨ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਰੂਦ੍ਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਸਦਾ ਦਰਸ਼ਨਯੋਗ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰੂਦ੍ਰ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਹਨ, ਯੋਗ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਮ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੈ। ਉਹ ਉਹ ਯੋਗੀ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸਦਾ ਗਾਥਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ-ਸਮਰਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੋਮ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ-ਸਰੂਪ ਸ਼ਿਵ ਹਨ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਮਹਾਂਪਰਭੂ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਕਾਲ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਸਰਵ-ਸਰਵਰਤਾਰੀ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਕਾਮ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵੀ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਜੋ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਸਰੂਪ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ। ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਸ਼ਤ-ਰੂਦ੍ਰੀਯ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਦ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ, ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" "ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਵਿਰਿੰਚੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਧਾਰੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਫਿਰੋ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਜਜਨਮਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ।" ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਮ-ਨਿਵਾਸ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵਿਕ, ਦਿਵ੍ਯ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲਭੈਰਵ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਲਵੇ। ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਸੀ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਭਿਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰੌਦਰ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।