ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੱਤ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। expiation, ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੇ ਨੁਸਖੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਇਕੀ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਜੇ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਾਰੀ, ਸੌਣ ਜਾਂ ਬੈਠਣ ਦੀ ਸਾਂਝ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਕਪਾਲ ਝੰਡਾ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਾਂ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੂਲ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਨਿਵਾਰਨ ਲਈ, ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੱਲ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖਮਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ। ਦੂਜੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਪਾਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਕਪਾਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੇਹ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਇਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਹੜੀ ਇੱਕ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸਚਾਈ ਹੈ?" ਪਰ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੇਤੂ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ। "ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਤੀਤ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਹੇ। "ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਬਣਾਇਆ।" ਉਥੇ, ਦੋ ਦੇਵ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਿੰਤਤ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਵਰੂਪਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਉਹ ਪਰਮ ਸਤਿਆ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਹੈ। ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਸੱਚ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ੰਕਰ ਹੈ। ਮਹੇਸ਼ਾ, ਵਿਅਕਤੀ, ਰੁਦ੍ਰ—ਉਹ ਭਾਗਵਾਨ ਭਵਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਅਤਿ ਅਭਿਮਾਨੀ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੋਂ ਸਾਕਾਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।