ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਪਾਪ ਜਾਂ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਤੋ ਅਣਜਾਣ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੀ ਮਾਰਗ ਤੇ ਹਨ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨ ਸਵੈਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਸਦਾ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਿਟਾਈ ਲਈ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵਲੋਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਕੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾ ਪਾਪੀ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗੱਡੀ, ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਬੈਠਕ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਪਤੀਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪਤੀਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ ਭਿੱਖ ਮੰਗੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੂੰਏਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਾਂ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੂਲ-ਫਲਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੰਪਤੀ ਇੱਕ ਵੇਦ-ਗਿਆਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਚੇ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੋਪੜੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੋਪੜੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਸਭ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੱਕ ਅਜਰ ਅਟੱਲ ਤਤਤਵ ਕੀ ਹੈ?" ਪਰ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤੂ ਮੰਨਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜੇਕਰ ਮੇਰੀ, ਜੋ ਆਦਿ ਅਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ। "ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀਅਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।