ਇਕ ਵਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰਾਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਤਪਾਂ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਿੱਧਾ ਲੂਣ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿਆ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਅਦਵੈਤ, ਅਮਰ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਗਿਆਨਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਆਤਮ-ਜਨਮ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇੜਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਇਸ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੀ ਸ਼ੁਧੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਮਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਜਾਣੋ। ਸੱਤ ਜਣੇ, ਜੋ ਵੈਦਕ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹਨ, ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕੀ ਜਣੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵਾਹਨ, ਬਿਸਤਰਾ ਜਾਂ ਸੀਟ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ-ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਪਾਲ ਨੂੰ ਝੰਡਾ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਅੰਗਾਰਾਂ 'ਤੇ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ ਵਾਂਗ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਧੀ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੱਲ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖਮਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸੰਪਤੀ ਵੈਦ-ਜਾਣੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਵਿਜ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਦੇਸ਼, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਪਾਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ...