ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰ ਇੱਕ ਪਾਪ ਵਾਸਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤਾਪਨ ਤਪ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਸਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਅਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਆਲਸ ਦੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਜਿਊਂਦਾ ਰਹੇ। ਪਰ, ਫਿਰ ਵੀ, ਅਜਿਹੀ ਆਸਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵਰਤਾਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲਗਨ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਜੋ ਭਿਖਾਰੀ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ ਤੇ ਫਿਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ। ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਲਈ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁੜ, ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜਿਊਂਦਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਕਰੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਇਕ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਮਕ ਸਿੱਧਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਸ਼ੁੱਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਰਹੋ। ਜੋ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵੀ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਉਹੀ ਅਖੰਡ, ਅਦਵੈਤ ਅਤੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਜੋ ਤੱਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡਾ ਸੁਆਮੀ, ਕਿਸੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ—ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ— ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਜਾਣੋ। ਸੱਤ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦ-ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਥੀ, ਸੌਣ ਜਾਂ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ ਭਿਖ ਮੰਗੇ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਕਰੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੂੰਏਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਵੇ। ਜਾਂ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੂਲ-ਫਲਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਨਿਰਵਾਹ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉੱਚਤਾ, ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰਾਹ—ਇਹ ਸਭ ਉੱਚੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।