ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਅਦਵੈਤ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਫੈਦ, ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚਤਮ ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕੇਵਲ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਮਨ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੁੜ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰੇ ਪਾਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਾਪਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਆਲਸ ਦੇ, ਭਿਖਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਅਜਿਹਾ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲਗਾਵ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭਿਖਸ਼ੂ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰੋक्ति ਕਰਕੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁੜ, ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫਿਰ ਭੀਖਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ, ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਨਮਕ ਸਿੱਧਾ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚਲੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਦਵੈਤ ਅਤੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਸਭ 'ਚ ਬੱਝਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਗਿਆਨਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ—ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ— ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੋਸ਼ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।