ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਿਰਲਾ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁਤੰਤਰਤਤਾ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਧੋਏ ਹੋਏ ਗੇਰੂਏ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਲੇਪ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਫੀ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ—ਇਹ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ ਵਰਤ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਭਿਖਿਆ ਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਨਿਰਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵਾਧਿਆਇ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ 'ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਉਸਦੇ ਨਿਯਮ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਸਦਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮੰਡਲੁ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਹੋਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਿਖਿਆ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਿਰਵਾਹ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜੀਉਣਾ ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਭਿਖਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰਿਯ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਪਾਤ੍ਰ ਧੋਣਾ ਅਤੇ ਖਾਣ ਪਿੱਛੋਂ ਵੀ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਾਣ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਹ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਤਨੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਲੋੜ ਹੈ, ਓਹਨਾ ਹੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉੱਤਨੀ ਹੀ ਭਿਖਿਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। 'ਭਿਖਿਆ' ਇਕ ਵਾਰੀ ਆਖ ਕੇ, ਚੁਪਚਾਪ, ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਚਾਰ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਸੰਧਿਕਾਲਾਂ 'ਤੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਅੱਗੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਉਸ ਅਦਵੈਤ, ਅਨਾਦਿ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ, ਕਾਲਾ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਆਨੰਦ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀਸ਼ਵਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੁੜ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਅਕ੍ਸ਼ੁਣ ਗਿਆਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਅੰਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਅਪਰਾਧ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤਾਪਨ ਵ੍ਰਤ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਮੁੜ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਖਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਨਿਰੰਤਰ ਸਾਧਨਾ ਕਰੇ, ਬਿਨਾ ਆਲੱਸ ਦੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਐਸਾ ਆਚਰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲਗਾਵ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਕਬੂਲ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਲੈਣਾ, ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਹਿੰਸਾ ਦੀ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਛਤਾਵਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ, ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਆਚਰਣ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੰਯਮ, ਅਤੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।