ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗੂਂ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਮਾਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਣਾ ਚਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। restrain ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਵਾਂਗ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਯੰਮਤ ਰੱਖ ਕੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਅਲਿਪਤ ਅਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਨਿਯਮਤ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੋਹਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰਵਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਸਯੰਮ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗੰਟ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਾਧਿਆਇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਚੁਪ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਪੱਸਵੀ ਭੋਜਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੇ ਤੇ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਯਾਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਹੋਮ-ਮਾਟਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਲੂਣ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਿੱਟੀ, ਘਾਹ, ਸੰਜਣਾ ਜਾਂ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਦੇ ਫਲ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਭਾਵੇਂ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਗੇ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਦੁੰਦਵਾਂ ਅਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਤੋੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਹਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸ਼ਰਾ ਬਣੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਤਪਰ ਰਹੇ। ਉਹ ਇਕ ਹੀ ਅੱਗ ਰੱਖੇ, ਕੋਈ ਸਥਿਰ ਨਿਵਾਸ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਕੰਕੜ ਉੱਤੇ ਹੀ, ਮਨੋਯੋਗ ਨਾਲ ਸੋਵੇ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫੱਟੇ ਕਪੜੇ, ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੀਸਣ ਲਈ ਪੱਥਰ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਕੁਦਰਤੀ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੌਥੇ ਪਹਰ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਪਹਰ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪੱਖ 'ਚ ਇਕ ਵਾਰ ਉਬਲੇ ਹੋਏ ਜੌਂ ਦੀ ਖੀਰ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੈਖਾਨਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੜਾ ਜਾਂ ਬੈਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਰਦੀ ਵਿਚ ਉਹ ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਡਿੱਗੇ ਪੱਤੇ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਜੀਵਨ-ਮਾਰਗ ਉਸਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।