ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜਬਤ ਕਰ ਲਵੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਵੇ। ਰਾਜਾ ਉਸਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਾਪੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਅਚਰਨਹੀਣ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਵੇ। ਜੇਕਰ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਖਾਸ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ। ਜਿਹੜਾ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਦੋਵੇਂ ਉਚੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਗੁਮਰਾਹ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜੋ ਜਨਮ ਨਾਲ ਹੀ ਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਪਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਵਾਂਗ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਐਸਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਨਿਰਲੇਪ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਨਿਯਮਤ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੋਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰਾਵੇ। ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਬੰਦੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਵਨਵਾਸੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਘਰੋਂ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਖਾਵੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕੇ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰੇ। ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਯਾਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੂਣ ਉਹ ਖੁਦ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਖਾਵੇ। ਉਹ ਮਿੱਟੀ, ਘਾਹ, ਸਾਂਜਣਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਗੇ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਨਾ ਲਵੇ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਦੁਇਤਾ ਅਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਤੋੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਸਾਧਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡਣ ਦੀ ਨੀਤ ਰੱਖੇ। ਇੱਕ ਹੀ ਅੱਗ ਰੱਖੇ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਵੱਸੇ ਨਾ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਰਹੇ। ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਬਜਰੀ ਉੱਤੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯਮਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰ ਕੇ, ਅਸਲ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।