ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਜਦੋਂ ਹੰਸਲੇ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਸਮੱਗਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛਤਰੀ ਜਾਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਟੱਲ ਪੁੰਨ ਮਿਲੇ। ਜੇ ਦਾਨ ਸੰਕਰਾਂਤੀਆਂ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਿਆਂ ’ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਅਮਰ ਪੂੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ (ਦ੍ਵਿਜ) ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਜਬਤ ਕਰ ਲਵੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਸ਼ੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਐਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਵੇ। ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਨਿਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦਾਨ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਜੋ ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਏ। ਜੇ ਐਸੇ ਪਾਤਕੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਸੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ (ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ) ਨੂੰ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ। ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਜਨਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਨਿਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਜਰੂਰਤ ਤੋਂ ਵਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀ-ਨਿਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਫਿਰੇ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਿਯਮਤ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਵਾਏ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਸਰਵੋਚਤਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਘਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਠ ਗੱਸ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਖਾਏ। ਸਦਾ ਸਵਾਧਿਆਏ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਚੁਪ ਰਹੇ। ਉਹ ਤਪੋਭੋਗੀ ਭੋਜਨ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਕੰਦ-ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾਏ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹੇ ਅਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਉੱਤਰੀ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਸੰਕਰਾਂਤੀਆਂ ਦਾ ਨਿਯਮਤ ਪਾਲਣ ਕਰੇ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਮ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਅਮਰ ਪੂੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।