ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ (ਦੁਇਜ) ਦੇ ਮੁਖ ਰਾਹੀਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਰੀਤਾਂ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਦਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਾਰਦਨ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਦੁਇਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੱਤ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜਿਸਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ, ਦੀ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇੰਦਰੀਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੂਤੇਸ਼ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਨਚਾਹੀ ਸੰਤਾਨ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਿਵਾਸ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਂਦੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸੋਭਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਲਦ ਦਾਨੀ ਵੱਡੀ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਰਧਨ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਨਾਜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚਿਰਸਥਾਈ ਸੁਖ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਦ ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੰਦਣ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹਦੀ ਅੱਗ ਤੇਜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਦੀਰਘਾਯੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਛਤਰੀ ਜਾਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਦਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੁਇਜ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ। ਪਰ ਜੋ ਦਾਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਜਬਤ ਕਰ ਲਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਐਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਗ੍ਰਗਣੀ ਦੁਇਜ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਆਚਰਨ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ (ਦਾਤਾ ਤੇ ਪਾਤਰ) ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਉਲਟ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਤਾ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ।