ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂ ਖੁਦ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ (ਦਵਿਜ) ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਮਾਵਸਿਆ ਦੇ ਦਿਨ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਾਰਦਨ (ਵਿਸ਼ਣੂ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੂਜਾ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਦਵਿਜਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ... ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੀਰੂਪਾਖ੍ਯ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇ-ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੂਤੇਸ਼ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਤਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਤਮ ਨਿਵਾਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਂਦੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਤਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬਲਦ (ਬਲ) ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਾਧੂ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਧਨਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਿਆ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਲੱਕੜ (ਇੰਧਨ) ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇਜਸਵੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛਤਰੀ ਜਾਂ ਜੁੱਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੀਬਰ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਦਾਨ, ਉਸ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪੂਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਅਖੁੰਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਅਖੁੰਟ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਵਿਜ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਪਰ ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਅਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਸਕੇ।