ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਨ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ, ਕਲਾ-ਕੁਸ਼ਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਰਾਹ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਗਲੀਨਿੰਗ' ਅਤੇ 'ਪਿਕਿੰਗ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਮਾਨੋ ਮ੍ਰਿਤਕ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ। ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚੌਥਾ ਤਰੀਕਾ 'ਬ੍ਰਹਮਸਤ੍ਰ' ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਅੱਧ-ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਸ਼ੁੱਧ ਹਵਨ' ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਨਿਰਲੇਪ, ਸਿੱਧੀ, ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖੁਦ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਉਹ ਇੱਛਾ ਮਨਜੂਰ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ 'ਦਾਨ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਨ ਹੈ; ਹੋਰ ਧਨ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ, 'ਸ਼ੁੱਧ' ਦਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਫਲ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੇ। ਜੋ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਾਨ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਮਨ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯੋਗ ਦਾਨ-ਪਾਤ੍ਰੀ ਜਰੂਰ ਉਭਰੇਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦਾਨ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਦਾਨ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਠ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂ ਖੁਦ ਪਾਠ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਭਰ ਕਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ-ਭਰੇ ਪਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਤਿਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।