ਦਾਨੀ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਸੱਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੱਲ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਕਸਮਾਤ ਦੁਰਘਟਨਾ ਜਾਂ ਸੱਪ ਦੀ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਿੰਡ (ਅੰਤਿਮ ਦਾਨ) ਲਈ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਤਿਮ ਕਰਿਆਵਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ, ਨਾ ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ। ਪਰ, ਜੇ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਪਾਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਨਾ, ਅਨਾਜ, ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਤਿਲ, ਪਕਾ ਚਾਵਲ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਘੀ—ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਸੁੱਕਾ ਭੋਜਨ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਜਲਾਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਆਮ ਅੱਗ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਦਿਨ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿਓ; ਫਿਰ, ਬਿਨਾ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ 'ਨੌ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਇਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਬਰਤਨ ਅਤੇ ਇਕ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੀ ਗੇਂਦ) ਦਾ ਬਰਤਨ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹਨ। ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਇਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲਾ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ-ਹੰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਨਿਯਮ ਹਰ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਕਰੇ; ਜੇ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭਰਾ ਕਰੇ। ਸਾਰੇ ਦਾਨ-ਕਰਮ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਲਾ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਇੱਕ ਮਾਤਰ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਤਵ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਆਚਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰੁੱਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਵਾਂ ਅਨਾਜ, ਸ਼ਰਾਬ ਜਾਂ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਆਸਟਕਾ ਅਤੇ ਆਨਵਾਸਟਕਾ ਕਰਿਆਵਾਂ 'ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਵਰਗ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਗ੍ਰਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਈ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕੁੰਭੀਪਾਕ, ਵੈਤਰਨੀ, ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ। ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਡਾਲਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਕਾਰ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਦੁਆਰਾ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਐਸੇ ਮੂਰਖ ਨਾਲ।