ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਬਹੁਤ ਸੀ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਹਲਕਾ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ। ਇਹ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਚਾਹੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ—ਉਹ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਦਿਨ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਨਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸਪর্শ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਹੋਈਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ; ਰਾਜਾ, ਸੰਸਕਾਰਿਤ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਸੱਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਘਾਟ ਜਾਂ ਦੁਖ ਦੀ ਘੜੀ 'ਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਪ ਜਾਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ خاطر ਤਿਆਗ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਮਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਲਈ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ, ਕੁਝ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਂਟ ਆਦਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਨਾ, ਅਨਾਜ, ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਤਿਲ, ਪੱਕਾ ਚਾਵਲ, ਗੁੜ, ਅਤੇ ਘੀ—ਇਹ ਸਦਾ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਵਾਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸੁੱਕਾ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਜਲਾਈ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਆਮ ਅੱਗ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਮੇਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਦਿਨ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਮਰਹੂਮ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿਓ; ਫਿਰ, ਜੋੜੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ—ਇਸ ਨੂੰ 'ਨੌਂ ਸ੍ਰਾਦਧ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ, ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਪਿੰਡ ਲਈ ਵੀ ਭਾਂਡਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮਰਹੂਮ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਮੁੜ ਕਰਨੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਰਹੂਮ ਦੀ ਮੱਤ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ ਭੇਂਟ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਦਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵੱਖਰਾ ਪਿੰਡ ਭੇਂਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ-ਹੰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਰਹੂਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਹਰ ਸਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਕਰੇ; ਜੇ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਰਾ ਕਰੇ। ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੀਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਧਰਮ ਵਿਚ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸਰਵੋਤਮ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰੁੱਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਰੀਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।