ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਜਾਂ ਕੋਈ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਘੜੀ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਧਾਰਮਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਖਾਂਦੇ-ਪੀੰਦੇ, ਤਾਂ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਸੋਗ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼) ਵੀ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇਨਸਾਨ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘੀ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤੇ ਉਤਨੀ ਹੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਾਗੂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਘੀ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਜਾਂ ਸੋ ਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਸਿਧੀ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੀ ਕਾਫੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਨਸਾਨ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਜਨਮ ਨਾਂਵ ਜਾਣ ਕੇ ਹੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਾਂਝ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਤਕੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਸੀਂ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਦਾਨੀ, ਅਚਾਰਵਾਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣਸਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ ਅਕਾਲ ਜਾਂ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਸਮੇਂ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਸੱਪ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਧਰਮੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਇਨਸਾਨ ਰੋ ਕੇ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਲਈ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਰਾਧ, ਨਾ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਅਨਾਜ, ਗਾਂ, ਕੱਪੜੇ, ਤਿਲ, ਪੱਕਾ ਚੌਲ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਘੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਾਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸਦਾ ਹੀ ਸੁੱਕਾ ਖਾਣਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਬਾਲਦੇ, ਉਹ ਘਰੇਲੂ ਜਾਂ ਆਮ ਅੱਗ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਸਦਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਮੀਦਾਰ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਜੋੜੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਇਹ 'ਨੌਂ ਸ਼ਰਾਧ' ਰਸਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਬਰਤਨ ਅਤੇ ਪਿੰਡ (ਚੌਲ ਦੀ ਗੋਲੀ) ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਰਤਨ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਾਸਤੇ, ਪਾਣੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਭੇਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।