ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਗ ਕੁਲਾਚਾਰ ਪ੍ਰਸੰਗਤ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਗੈਰ-ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲਈ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਯਾ ਲਈ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਵੈਸ਼ਯਾ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੂਦਰ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਯਾ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ 'ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਟਸ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕੱਠੇ ਖਾਂਦੇ ਜਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਨਾ ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਥੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ (ਸਮਾਨ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ) ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ਯਾ) ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਧੀਆਂ ਅਪਣਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਨਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਘੀ ਖਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਭੋਗਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਕੱਪੜੇ ਸਮੇਤ ਨਹਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਅਤੇ ਘੀ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਜਾਂ ਸੋ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਕੁਝ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਕੇਵਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੱਪੜੇ ਸਮੇਤ ਵੀ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮੌਤ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਲ ਸੰਬੰਧੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜਨਮ ਦੇ ਨਾਂ ਜਾਣ ਕੇ ਪਤਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਤੱਕ ਛੂਹ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਅਤੇ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਆਈ ਹੋਈ ਔਰਤ ਲਈ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸੰਬੰਧ ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ, ਆਚਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਰਾਜਾ, ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਸਤ੍ਰ ਯਜਮਾਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਕਲ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਜਾਂ ਅਣਹੋਣੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਮੌਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤਿਆਗ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮਰਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਨਾਂ ਤਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਅੱਗ, ਨਾਂ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ। ਪਰ ਜੋ ਔਰਤ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣੀ ਤੇ ਜਲ ਆਦਿਕ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸੋਨਾ, ਅਨਾਜ, ਗਾਂ, ਕੱਪੜੇ, ਤਿਲ, ਪੱਕਾ ਚੌਲ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਘੀ—ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ।