ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੁਲਾਂਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਲ ਅਤੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ, ਜੇ ਮਨ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਾਗੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹਵਨ ਜਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਸੀ। ਜੇ ਮੌਤ ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਸੀ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਇੱਕੋ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਾਂਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਭਾਵ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਵਿੱਚ। ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧੀ ਦੀ ਵਿਦਾਈ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਹੁੰਦੀ। ਗੁਰੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਨਿਯਮਿਤ ਸੀ। ਉਪ-ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਸੀ। ਜੇ ਪਤਨੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਲਾਗੂ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼, ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ। ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਲਈ, ਉੱਤਮ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੋਟਸ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਕੱਠੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਵੀ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਉਸ ਦਿਨ, ਨਾ ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਓ, ਨਾ ਰਹੋ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਸਪੀੰਡ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਦਸ ਦਿਨਾਂ, ਰਾਜਾ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ, ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਘੀ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਜੇਕਰ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੀ ਮਿਆਦ ਉਤਨੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਅਤੇ ਘੀ ਖਾਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ। ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਜਾਂ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਕੇਵਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਨ੍ਹਾਉਣ, ਚਾਹੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ। ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਪੀੰਡ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੌਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਾਂਝ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ। ਤਿੰਨ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਆਪ, ਸਪੀੰਡ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਪੀੰਡ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਤੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਸਪੀੰਡ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼, ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਘੀ ਖਾਣ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਉਚਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।