ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ (ਸੰਸਕਾਰਿਕ ਨਿਸ਼ਾਨ) ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਕਪੜੇ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਇੱਕੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਕਾਰਿਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਵਧੀ ਨਿਯਮਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੋਮ (ਯਜ్ఞ) ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਬਾਕੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਸੇ ਪਾਪੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਆਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪਿਛਲੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੱਕ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਇੱਛਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਯਮ ਵੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ ਹਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੋਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕੇਵਲ ਪਤੀ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਲਈ ਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤਿਆ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਮੌਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ। ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧੀ ਦੀ ਘਰੋਂ ਰੁਖਸਤੀ ਹੋ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਿਓ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਹੈ। ਉਪਾਧਿਆਇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਈ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਿਆ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੰਨਣ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਿਯਮਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਸਪੀੰਡ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ (ਦਵਿਜ) ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ-ਕਿਸੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਘੀ ਖਾਣ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੌਰਾਨ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਅਵਧੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਅਤੇ ਘੀ ਖਾਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਜਾਂ, ਵਿਕਲਪਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੱਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਨਿਯਮ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀਆਂ ਅਵਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਹਰ ਜਾਤੀ, ਵੰਸ਼, ਅਤੇ ਸੰਪਰਕ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ।