ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਭੋਗ ਵਿਚੋਂ ਮੱਧ ਭਾਗ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਰਾਤ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਫੇਰ ਕੀੜੇ ਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਠ, ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਅਨੇਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਿਰਾਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਸਦਾ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਹੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਇਹ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਉਂਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਯੁਕਤ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੇਦਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚੋਂ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਉਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ, ਫਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਵੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਜੌ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ: “ਮੰਗਲਮਈ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।” ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਨਾਨਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਨੇਊ ਬਾਂਏ ਮੋਢੇ ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਦੀਆਂ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਜਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਤਿੰਨ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਚਾਹੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ—ਕੋਈ ਵੀ ਨਿਯਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਵੇਦ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵੈਤਾਨ ਯਜਨਾ ਵੀ ਸੁੱਕੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਜਾਂ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾਵਾਂ ਮੁੜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮਾਂ ਜੋ ਦਸ ਦਿਨ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਇਕ, ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਚਾਰ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੋਵੇ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਰਚਿਯਤਾ ਮਨੂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨਮਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮੌਤ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ ਦਿਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਨ, ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਕੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਉਪਨਯਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਇਕ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਤੇ ਨਿਯਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।