ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਅਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾ ਤਾਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵੱਲ ਤਾਕੇ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਇਕ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕਵੀਹ ਵਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਣ ਸਮੇਂ ਪੁੱਛੇ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ?" ਅਤੇ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਣ, "ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ ਭੇਟ," ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੁਕਮ ਦੇਣ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਉਹ ਕਹੇ, "ਕਰਤਾਰਾ, ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ," ਜਾਂ "ਇਸ ਉੱਤੇ ਦਿਵਯ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ।" ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਕਰੇ। ਉਹ ਕਹੇ, "ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਹੋਣ।" ਫਿਰ, ਜੇ ਘਰਵਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੇ ਮੱਧ ਭਾਗ ਨੂੰ ਖਾਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਾਕੀ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰਾਤ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਫੇਰ ਕੀੜੇ ਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਪੜ੍ਹਾਈ, ਯਾਤਰਾ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਕ ਜਾਂ ਭੋਗੀ ਵਜੋਂ ਵਿਅਵਹਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕਈ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਅਰਾਗ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੇ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਕਾ ਮਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਉਂਦੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਿਯੁਕਤ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੇਦ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲਵੇ। ਪਿੰਡ ਉਸਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ, ਫਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੀ ਰਸਮ ਜੌ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਉਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਸਭ ਪਿਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" ਮਾਤਾ-ਪੱਖ ਵਧਣ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਨੇਊ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਦੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤਿੰਨ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਉਸਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹੋਣ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ—ਕੋਈ ਵੀ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵੀ ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਵੈਤਾਨ ਯਜਨ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਜਾਂ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਜਾਂ ਜਣੇ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਾਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਲਿਆਣੀ ਹੋਵੇ।