ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਫਲ, ਕੁੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਭੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੀ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਾ ਛੂਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਸਮੇਂ ਬਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨ ਉਹ ਭੋਜਨ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਭੁੱਖੇ ਪਿਤਰ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਯਜਨਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਉਚਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਕੀਹ ਵਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਸਮੇਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ?” ਜਦ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਰੰਤ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, “ਭੋਜਨ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਵੇ।” ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ। ਇਹ ਵੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ” ਜਾਂ “ਇਸ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ।” ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕਲਿਆਣ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, “ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਦੇ ਨਾ ਡੋਲੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਰਹਿਣ।” ਫਿਰ ਉਹ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਖਾਏ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਾਕੀ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਤ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਿਰ ਕੀੜੇ ਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਪਾਠ, ਯਾਤਰਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਰਤਬ ਜਾਂ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਰਗੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਵਰਤਾਅ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਪਿੰਡ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਜੀਉਂਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੇਦ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲਵੇ। ਪਿੰਡ ਸਿਰਫ਼ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ, ਫਿਰ ਖੇਤ-ਮਾਲਕ ਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਜੌ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, “ਚੰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।