ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹੋਰ ਭੇਟ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ—ਜੋ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—'ਸਵਧਾ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪੇੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਹੀ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀ ਪੱਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਰੇਖਾਵਾਂ ਖਿੱਚੇ। ਉਥੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਵਨ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਸਮੱਗਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਉਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਪਿੰਡ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਥਾਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁੰਘੇ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮਾਸ, ਪਿਠੇ, ਕ੍ਰਿਸਰ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਚੌਲ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੱਕਰ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਫਲਾਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ। ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਾ ਛੂਹੇ, ਨਾ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਹਿਲਾਏ। ਜੇ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨ (ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ) ਉਹ ਭੋਜਨ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਜੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਯਜਮਾਨ ਜਾਂ ਪੂਜਾਰੀ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਤਦ ਤਕ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਉਸਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਜੋ ਮੂਰਖ, ਸਭ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਮਾਸ ਨੂੰ ਮਨਾਂ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵੱਲ ਤੱਕੇ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਕਵੀਹ ਵਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਰੀਤੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਜਾਨਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, 'ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ?' ਪੁੱਛ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਤੁਰੰਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਭੇਟ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ' ਆਖਣ। ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਆਚਰਨ ਕਰੇ। 'ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ' ਜਾਂ 'ਇਸ ਉੱਤੇ ਦੈਵੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ' ਆਖੇ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰੇ। 'ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਦੇ ਨਾ ਡੋਲਵੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੋਣ'—ਇਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭੇਟ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਖਾਏ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬਾਕੀ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਉਸ ਰਾਤ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਫਿਰ ਕੀੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਤ ਪਾਠ, ਯਾਤਰਾ, ਜਾਂ ਭੋਗ-ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਐਸੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਾਂਗੂ, ਕਈ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਅਸਕਤ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆਚਰਨ ਕਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਏ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਠੀਕ ਥਾਂ ਰੱਖੇ। ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ, ਸਦਾ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਹੋਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਨਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।