ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਵੱਡੀ ਸਾਵਧਾਨੀਆਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭਾਰ ਉਠਾਉਣ, ਸੈਕਸ ਕਰਨ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੂਰ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਹੀਨੇ ਉਹ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੰਦਗੀ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਪਾਣੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਖਿੱਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੁਥਰੀ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਾਂਤ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਦੂਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤਿਲ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਜਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਲਈ ਲੱਕੜੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਸੀਟਾਂ ਲਗਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਰਭਾ ਦੀਆਂ ਨੋਕਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਣ। "ਆਓ ਬੈਠੋ" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਸੀਟ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਸੀਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਅਤਿਅਧਿਕਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਕਰੇ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਦੋਵੇਂ ਕਾਗ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੁਰਗੇ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਕੁੱਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨੀਲੇ ਜਾਂ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਰੀਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਿਰ ਢੱਕਣ, ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ "ਵਿਸ਼ਵੇ ਦੇਵਾਹ" ਮੰਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵਿਆ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਜੌ ਛਿੜਕਣੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਗੰਧ, ਹਾਰ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ "ਉਸ਼ੰਤਸਤਵ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਆਮੰਤਰਣ ਕਰੇ। "ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵਿਆ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਤਿਲ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਉਲਟਾ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ "ਕਰੋ" ਆਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਜਨੇਊ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ। ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਜਨੇਊ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਰੀਤ ਹੋਮ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਇਹ ਸਾਰੀ ਰੀਤ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲੇ।