ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਚਿੰਤਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਜਾਂ ਰਜੋ-ਗੁਣ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਨਿੰਦਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਚ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੋਝ, ਵਿਅਭਿਚਾਰ, ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਪਾਠ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਜੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਗੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਮਿਟੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਗੰਦਗੀ ਖਾਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲਏ। ਇੱਕ ਸੁੱਧ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਥਾਂ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਥਾਂ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਜੋ ਮੂੜਤਾ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੜਪਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਤਿਲ ਜਾਂ ਸੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਚੁਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੰਦ-ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਟਹਿਣੀ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਤਿੰਨ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸਥਾਨੀਆਂ ਲਗਾਏ। ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ‘ਬੈਠੋ ਜੀ’ ਆਦਿ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਅਸਥਾਨੀ ਰੱਖੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੈਵੀ ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ। ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਕਰਤਾ ਵਿਦਿਆ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਵੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਾਰਜ ਕਰੇ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਇਕੋ ਇਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭੁੱਖੀ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ, ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਾਂ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸ੍ਰਾਧ ਤੋਂ ਮੁਰਗੇ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਕੁੱਤੇ ਦੂਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨੀਲੇ ਜਾਂ ਗੇਰੂਏ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।