ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਪਰ ਧਿਆਨ ਰਹੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸੱਤ ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਨਾ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ। ਬੇਇਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਝੂਠੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੋਰ, ਨਪੁੰਸਕ, ਨਾਸਤਿਕ, ਘਰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਖੱਡ ਵਿਚੋਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਵਿਆਜ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਜੁਤਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਗ ਅਸਮਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਅਣਉਚਿਤ ਥਾਂ ਤੇ ਵੀਰਜ ਛੱਡਿਆ ਹੋਵੇ, ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਵੰਸ਼ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਯਜੁਕ ਤਿਨਕਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਹੱਤਿਆਰਾ, ਵਾਅਦੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੂਜੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਠੱਗ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹਰ ਹਾਲ ਵਿਚ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਤਮਸ ਜਾਂ ਰਜਸ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਤਿਥੀ-ਲੜੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਨਿੰਦਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਭ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਚਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰਿ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਕੰਮ, ਸੈਕਸ, ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਪਾਠ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਗੰਦ ਵਿਚ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹੀਨੇ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭੋਜਨ ‘ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਮਲ ਖਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਯਤ, ਕਰਮਯੋਗੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰਕੇ, ਜੜ ਸਮੇਤ, ਪੂਰਨ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁੰਨ-ਸਮਾਂਤ ਸਥਾਨ ਲਿਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੰਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੂੜਤਾ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਰੋਕਣ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੈਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤਿਲ ਜਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਚੁਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਲਈ ਲੱਕੜ ਦੇਵੇ। ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਦਰਭਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸਥਾਨੀਆਂ ਲਗਾਓ। ਦਰਭਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੋ। ਫਿਰ ਆਦਰ ਨਾਲ "ਬੈਠੋ ਜੀ" ਆਖ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਅਸਥਾਨੀ ਲਗਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰਨ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਨਿਰਭ੍ਰਾਂਤਿ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਅਤੇ ਕਰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ।