ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ashes ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਮ ਜਾਂ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਪਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜੋ ਰਿਗਵੈਦ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੋਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਣਵਾਜਬ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਕਰੜੇ ਗੋਲੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਅਣਉਪਯੋਗ ਲੋਕ ਭੋਗ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਥਾਨ ਅਸੁਰ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਬੁਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਹਤਿਆ ਜਾਂ ਬੰਧਨ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵੈਦ ਵਿਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ ਹਨ—ਅਸਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਪਾਲਿਕ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਪਾਸ਼ੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ neither ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, neither ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਝੂਠੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਲਿਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਧਵਾ, ਚੋਰ, ਨਪੁੰਸਕ, ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਖੋਦਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਆਜੀ, ਜਾਂ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਗ ਖ਼ਰਾਬ ਜਾਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ; ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ, ਜਾਂ ਜੌ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ; ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਗਿਆ, ਹਤਿਆਰਾ, ਜਾਂ ਵਾਅਦੇ ਟੋੜਣ ਵਾਲਾ; ਜਾਂ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਠੱਗ, ਜਾਂ ਜੋ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਮਲਿਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ-ਚਿੰਤਨ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਂ-ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਉਣ-ਗਿਆਨਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਤਮਸ-ਰਜਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਮਲਿਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਨਿੰਦਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ। ਜੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲਾਜ਼ਮੀ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ। ਇਹ ਲੋਕ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਗ ਪਾਓਣ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਣ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਰੀ ਕੰਮ, ਸੰਭੋਗ, ਯਾਤਰਾ, ਜਾਂ ਪਾਠ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਜੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਜਾਂ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਕੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹੀਨੇ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ, ਗੰਦ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨ, ਕਰਮਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੋਵੇ। ਪਾਣੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ, ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੂਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਲਵੇ। ਗੋ-ਮੂਤ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਲਪੇਟੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਾਂਤ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਭੋਗ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬੜੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ ਗਈ।