ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਧਰਮ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਇਸ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ। ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੀ ਭੋਜਨ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਭੋਜਨ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਐਸੇ ਉਚਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਨੈਸ਼ਠਿਕ (ਜੋ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ), ਸੰਯਮੀ ਜਾਂ ਉਪਕੁਰਵਾਣ (ਜੋ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ) ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਉੱਤਮ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਚਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਆਦਿ, ਨੂੰ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ, ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਵਿਕਲਪ ਨਾ ਹੋਣ, ਸਤਕਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਪਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਆਈ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਪੋਤਰੇ, ਵਾਕ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਦੈਤਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੀ ਅਖੀਰਕਾਰੀ ਥਾਂ ਤੇ ਫਲਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਥਾਂ ਸੁਆਹ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਦੇਵੇ ਜੋ ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਭੀ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਅਜੇਹਾ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਨੀਆਂ ਵਾਰੀ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨੀਆਂ ਵਾਰੀ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੋਲਿਆਂ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਐਸੇ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੈਤਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਦੁਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਤਲ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਛੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦ ਨੂੰ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਧ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ ਯਜਮਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਤਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਪਾਲਿਕ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਪਾਸ਼ੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ੍ਰਾਧ ਨਾ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਝੂਠੇ ਤੌਰ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਧਵਾ, ਚੋਰ, ਨਪੁੰਸਕ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਘਰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਖੁੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁਦਖੋਰ, ਜੋਤਸ਼ੀ, ਅੰਗ-ਦੋਸ਼ੀ, ਅਣਮਰਿਆਦਾ, ਮਿੱਤਰ-ਦ੍ਰੋਹੀ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਵੰਸ਼-ਤੋੜ, ਅਪਵਿੱਤਰ, ਯਾਵਾ (ਯੂਕਾ) ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਖੂਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਾਅਦੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ੍ਰਾਧ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਿੱਤਰ-ਦ੍ਰੋਹੀ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਅਤਿਥੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਤਮਸ ਜਾਂ ਰਜਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਤਿਥੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿੰਦਤ ਅਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਚ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ।