ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਣ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਜਾਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰਾਧਿਆਏ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਪਾਠਕ ਹੈ, ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਿਸਦਾ ਵੰਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਜਨਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਭੋਜਨ-ਪੰਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚ ਦਰਜੇ 'ਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਭੋਜਨ-ਪੰਗਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਅੱਗੀ-ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪੰਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਯਮਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰ-ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਅਥਰਵਵੇਦ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਅਸੰਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੰਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਨੈਸ਼ਠਿਕ, ਸੰਯਮੀ ਜਾਂ ਉਪਕੁਰਵਾਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿਚ ਜੁਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਭੋਜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਪਰੋਕਤ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦੋ-ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਭੀ ਹਵਨ-ਭੋਜਨ ਕਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਦਲਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਨੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਮਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਕ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅਸੁਰਕਾਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਦਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਐਸੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਅਰਥ ਸੁਆਹ ਵਿਚ ਪਾਉਣ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਿਗ-ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠਕ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇੰਨੇ ਹੀ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਕਰੜੇ ਗੋਲੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੇ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਅਯੋਗ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਹ ਪੰਗਤ ਅਸੁਰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਕੁਟਿਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਿੰਸਾ ਜਾਂ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵੇਦ ਨੂੰ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਤ ਹਨ। ਜੋ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯਜਮਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਪਾਲਿਕ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਪਾਸ਼ੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਝੂਠੀ ਆਸ਼੍ਰਮ-ਧਾਰਣੀ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੰਗਤ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿੱਧਵਾ, ਚੋਰ, ਨਪੂੰਸਕ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਘਰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਖੱਡ ਵਿਚੋਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁਦਖੋਰ ਜਾਂ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅੰਗ ਖਰਾਬ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੀਰਯ ਵਿਅਰਥ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮਿੱਤਰ-ਦ੍ਰੋਹੀ, ਚੁਗਲਖੋਰ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੰਸ਼-ਭੰਗ ਕਰਦਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਜਾਂ ਜੋ ਯਵ ਜਾਂ ਦਭਾ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਜਾਂਦਾ, ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਵਾਅਦੇ ਤੋੜਦਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੋ-ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ—ਇਹ ਸਭ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵਖਰੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਰਫ਼ ਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕਰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ।