ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ—ਅਰਥਾਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼—ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਸ ਮੌਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ‘ਪਾਰਵਣ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਹੀ ਪਿਤਰ ਲਈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਰੀਤਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ‘ਏਕੋੱਦਿਸ਼ਟ’ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ ‘ਪਾਰਵਣ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਸਫਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਨਿਯਮਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ, ਜਦੋਂ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਾਧਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੂਣ ਅੰਤਹੀਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਦ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਸੀ (ਵਾਰਾਣਸੀ) ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਕੁਬਜਾਮ੍ਰ, ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ, ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਗੇਂਹੂ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਮੂੰਗ ਦੀ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਵਿਦਾਰੀ ਅਤੇ ਭਰੰਡਾ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵੀ ਦਿੰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਟਕ ਅਤੇ ਕਸ਼ੇਰੁਕਾ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਭੇਡ ਦਾ ਮਾਸ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ; ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ; ਰੌਰਵ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਨੌਂ ਮਹੀਨੇ; ਖਰਗੋਸ਼ ਜਾਂ ਕਛੂਏ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ; ਅਤੇ ਵਾਰਧ੍ਰੋਣ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਣੰਤ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕੱਦੂ, ਲੌਕੀ, ਬੈਂਗਣ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਸੁਰਸਾ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ ਮਾਸ (ਕਾਲਾ ਚਣਾ) ਅਤੇ ਭੈਂਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਫ ਦਿਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ‘ਆਉਂਦੇ’ ਹਨ—ਜੋ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਅਨੇਕ ਮੰਤ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਸੌਪਰਣ, ਤ੍ਰਿਮਧੁਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਹਨ—ਜੋ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੁਦ੍ਰਾਧਿਆਇ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਠਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੁਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ; ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਪੰਕਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਾਪੀ ਹਨ; ਜੋ ਅਗਨਿਸ਼ਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਪੰਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।