ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤਿਥੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੂਲ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਕਿਸਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਹੀਂ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਵਿ਷ਠਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਰੁਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਯਾਮਿਆ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਯੁ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕੌਜਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁਧਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਮ ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਪਤਿ ਤਿਥੀ ਤੇ ਸੁਭ ਪੁੱਤਰ ਹੋਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੀ ਤਿਥੀ ਤੇ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਜਵੀਂ ਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਅੱਠਵੀਂ ਤੇ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਤੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਧਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਧ ਪਰਵਣ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ 'ਪਾਰਵਣ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੀ ਪਿਤਰ ਲਈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ 'ਏਕੋਦਿਸ਼ਟ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਸਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਧ 'ਪਾਰਵਣ' ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਛੇਵੀਂ ਤਿਥੀ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵੀਂ ਤਿਥੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਅਨੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵੀ ਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਕਾਸੀ (ਵਾਰਾਣਸੀ), ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਾ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਕੁਬਜਾਮ੍ਰਾ, ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਗਾ, ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਗਹੁ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਮੂੰਗ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਾਰੀ ਅਤੇ ਭਰੰਡਾ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਦਿਤੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਟਕ ਅਤੇ ਕਸ਼ੇਰੁਕਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਦਿਤੇ ਜਾਣ। ਭੇਡ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੰਜ, ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਅੱਠ, ਰੌਰਵ ਮਾਸ ਨਾਲ ਨੌਂ, ਖਰਗੋਸ਼ ਜਾਂ ਕੱਛੂਏ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ, ਅਤੇ ਵਾਰਧ੍ਰੋਣ ਮਾਸ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭੋਜਨ ਸਮੱਗਰੀ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕੱਦੂ, ਲੌਕੀ, ਬੈਗਣ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਸੁਰਸਾ, ਰਾਜ ਮਾਸ, ਅਤੇ ਭੈਂਸ ਦਾ ਦੁੱਧ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਿਆਂ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਵਧੇਰੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਤਿਆਗਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਿੱਠੇ ਮਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਸਮੇਂ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਰਤਧਾਰੀ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਗਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰਾਂ, ਤ੍ਰਿਸੌਪਰਣ, ਤ੍ਰਿਮਧੁਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਿਤਰ ਰਿਜ਼ਾਈ, ਆਤਮਿਕ ਉਤਥਾਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਸਾਫ ਰਸਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।