ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕੁਝ ਅਹੰਕਾਰਪੂਰਨ ਨਿਯਮ ਸਿਖਾਏ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਗ੍ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਗ੍ਰਹਿਣ ਮੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਜੇ ਗ੍ਰਹਿਣ ਅਜੇ ਵੀ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਅਜੇ ਡੁੱਬੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਰਫ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜੁੱਤਿਆਂ ਪਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਰਮੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਲੇਟ ਕੇ ਜਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਘਿਉ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੁੱਤੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਜਾਂ ਹੱਸਦੇ ਜਾਂ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਰਥ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਬੈਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੌਕਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਵੇ, ਜਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ, ਨੰਗਾ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਆਸਨ ਤੇ ਸੋਵੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਨੁਵਰਸ਼ਾ ਜਾਂ ਪਲਾਸ਼ਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਲੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਿਯਤ ਕਰਤਵਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨਾ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਾਸ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਦਿਨ ਇਹ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਅਨਵਸ਼ਟਕਾ ਦਿਨ ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਦੇ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਹ ਕਰਮ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਪੀੜਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿਣਾਂ 'ਤੇ ਭੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਤੁੱਟ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰੋਹਿਣੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸੌਮ੍ਯ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪੁਨਰਵਸੂ ਵਿੱਚ ਜਮੀਨ, ਪੁਸ਼੍ਯ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਅਰਯਮਨ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਫਾਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਵਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ, ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਾਰੁਣੀ ਵਿੱਚ ਬਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਯਾਮਯਾ ਵਿੱਚ ਆਯੁ, ਕੌਜਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ, ਬੁਧ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਮ ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪ੍ਰਤਿਪਤ ਵਿੱਚ ਸੁਭ ਪੁੱਤਰ, ਚੌਥ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਜੰਤੂ, ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।