ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਛਿੜਕਦੇ ਹੋਏ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ, “ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਵਰਨ ਹੈਂ।” ਫਿਰ ਉਹ ਅਪਾਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਆਨ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂਆਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਭੇਟ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ। ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ। ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮੂੰਹ ਧੋਦੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ, “ਇਹ ਗਾਂ ਹੈ।” ਫਿਰ “ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਗੰਢ ਹੈਂ” ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ। ਹੱਥ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਜਲ ਟਪਕਾਉਂਦੇ। ਫਿਰ ਓਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ। ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਦੋ ਭੋਜਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੇ ਗ੍ਰਹਿਣ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਡੁੱਬੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਮ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮਨ ਚੰਚਲ ਹੋਣ ਤੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਦੀ ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਸਿਰਫ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਫਲਰਹਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕੁਝ ਖਾਧਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਆਸਨ ਤੇ, ਲੰਮੇ ਪੈ ਕੇ ਜਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਖਾਣਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਘੀ ਨਾ ਲਵੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹੇ। ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠਾਂ, ਜਾਂ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੁੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਹੱਸਦੇ ਜਾਂ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਖਾਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਵੈਦਿਕ ਅਰਥ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਾਲ ਸਮਰਥਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੈਠ ਕੇ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੌਕਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਸੁੱਕੇ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠਾਂ, ਨੰਗੇ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਸਨ ਤੇ ਨਾ ਸੁੱਤੇ। ਅਣੁਵਰਸ਼ਾ ਜਾਂ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਲੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁੱਤੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਿਯਤ ਕਰਮ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਾਂ ਦੀ ਜੋਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਾਸ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਅਗਲਾ ਦਿਨ ਭੀ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਅਨੁਅਸ਼ਟਕਾ ਦਿਨ ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਵੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਦੇ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਨ। ਜੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਇਹ ਕਰਮ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਦਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰਾਯਣ, ਦੱਖਣਾਯਣ, ਸੰਧਿਆਨ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿਣਾਂ ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸੰਖ ਮੈਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰੋਹਿਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੌਮ੍ਯ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪੁਨਰਵਸੂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ, ਪੁਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਰ੍ਯਮਾਨ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਫਾਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਵਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ, ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।