ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਿਲ ਮਿਲੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਾਵਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਕੇ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਜਲੀਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਜਨੇਊ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਹੋਰ ਇੱਛਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਰਲੇਪ, ਗੁੱਸਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਜਲਦੀ ਕੀਤੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਹੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲ ਵੀ ਉਹ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਖੰਡ ਹੈ। ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਆਤਮਾ ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਕਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ, ਤਾਂ "ਉਹ ਹੀ ਵਿਸ਼ਣੁ ਹੈ" ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਈਸ਼ਾਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਓਮ ਨਮಃ ਸ਼ਿਵਾਇ" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਜੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਮਹਾ ਯਗਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਯਗਿਆ — ਮਨੁੱਖ ਯਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਯਗ, ਹੋਰ ਤਿੰਨ — ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਯਗ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਤਮ-ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦਾ ਗੱਠਾ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਫੜ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਯਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਗ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਦਾ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵ ਯਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਹਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਭੀ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵ ਯਗ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਲੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਪਿਤਰ ਯਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉੱਨਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਲਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਗਮਨ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਖਾ ਕੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੂਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਏ ਤਾਂ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਏ ਤਾਂ ਸੱਚਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਨੁ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਮੀ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਜ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।