ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਯਮ ਬਤਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੰਦ-ਕਾਸੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੰਦ-ਕਾਸੀ ਮੱਧਲੀ ਉਂਗਲ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਜਿੰਨੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਪਾਮਾਰਗ, ਬਿਲਵ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਰਵੀਰ ਦੀ ਦੰਦ-ਕਾਸੀ ਵਰਤਣੀ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਦੰਦ-ਕਾਸੀ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਬ ਕੇ, ਧੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਸੁੱਥਰੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਉੱਤੇ ਸਯਾਮ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵਿਅਹ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਾਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਜੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰ ਲਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਉਰਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਜੋ ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਉਜਿਆਲੇ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਕਪਰਦਿਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਉਮਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਭਰਗ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਹੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" "ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਭਿਆਨਕ, ਜੋ ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਭੈੜੇ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਭਗਤ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।" ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਦੁਪਿਹਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੂਰਯ-ਹ੍ਰਿਦਯ ਮੰਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਿੱਖਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਲੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਅਸੁਰ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਖ ਵੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਚਾਰ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।