ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਮਾਰਗ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੁਗਲ, ਚਕੋਰਾ, ਜਾਲੀ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਕੋਇਲ ਦਾ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਬੂਤਰ, ਟੀਟਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਕੁੱਕੜ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਿਆਲ, ਬਾਂਦਰ ਜਾਂ ਗਧੇ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਵਰਜਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਨੂ ਜੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੰਜ ਨਖ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਖਾਣਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਤਦ ਹੀ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਵਾਧਰੀਣ ਪੰਛੀ, ਸਾਰਸ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੰਸ, ਜੇ ਜਿੱਤ ਲਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਖਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਕੁਝ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵੀ ਖਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਨਿਯਮ ਨਿਯਮਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇ ਜਾਨ ਤੇ ਆ ਬਣੇ, ਤਾਂ ਖਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਇਲਾਜ ਲਈ, ਅਸਮਰੱਥ ਹੋਣ ਤੇ, ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਤੇ ਜਾਂ ਯਜ੍ਨ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਉਹ ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਨਾਲ ਇੰਨੇ ਹੀ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ (ਦਵਿਜ) ਲਈ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣਾ ਸਦਾ ਵਰਜਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤਵਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਦਿਰਾ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਯਮ ਭੰਗ ਕਰਕੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ, ਜੋ ਸਰੀਰਕ ਸਾਧਨਾ ਰਾਹੀਂ ਉਪਜਿਆ, ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਧੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ, ਯਜ੍ਨ ਜਾਂ ਪਾਠ ਲਈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਭੀਗੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਕਾਪਿਲਿਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰੁਣ ਅਤੇ ਯੋਗਿਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ ਰਾਖ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਆਗਨੇਯ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੈ। ਧੁੱਪ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਦੈਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਗਿਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਖਾਣ ਪੀਣ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੰਦਾਂ ਲਈ ਦਾਤਣ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਾਤਣ ਮੱਧਮ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨੀ ਮੋਟੀ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਪਾਮਾਰਗ, ਬਿਲਵ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੀ ਦਾਤਣ ਉਚਿਤ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਦਿਨ ਲਈ ਵਰਤੀ ਦਾਤਣ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚਬਾ ਲਵੇ, ਧੋ ਕੇ, ਤੋੜ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੋਲ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ, ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵਾਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ, ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ।