ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਬਾਰੇ ਵੱਡੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਰੱਖਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸੱਸੁਰਾਲ ਪਾਸੋਂ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਆਇਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਸੋਂ ਆਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ-ਸੰਭਾਵਨਾ ਘਟ ਗਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਗहरे ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਪਾਸੋਂ ਵੀ ਜੇ ਭੋਜਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਖਾਣੇ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਸਮਰਪਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਐਸੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੀਮਤ ਤੇ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕ (ਦਵਿਜ) ਸ਼ੂਦਰ ਪਾਸੋਂ ਤੇਲ ਜਾਂ ਤੇਲ ਦੀ ਖਲੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ, ਖਮੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਾਂ ਰਸ-ਰਿਸਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁੱਕੀਆਂ ਜਾਂ ਵਿਗੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਖੁੰਭੀਆਂ ਜਾਂ ਫਫੂੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀਆਂ। ਜੇ ਦਵਿਜ ਉਦੁੰਬਰ ਦਾ ਫਲ ਜਾਂ ਲੌਕੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੱਚਾ ਮਾਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਏ ਭੋਗ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਦੀਆਂ ਹਵਨ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਪਾ, ਕਪਿੱਥ ਅਤੇ ਪਲਕਸ਼ ਫਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਦਹੀਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ। ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਤਿਆਗੋ। ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਸੂੰਘ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪਕਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਬਾਸੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸੂੰਘਿਆ ਜਾਂ ਕੋੜ੍ਹੀ ਨੇ ਛੂਹਿਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਤਿਆਗੋ। ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਛੂਹ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭੇੜ ਦੀ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਜਿਹੜੀ ਪਸ਼ੂ ਨੇ ਨਵੀਂ ਹੀ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕੁਝ ਪੰਛੀ—ਕੁਰਲਾ, ਚਕੋਰਾ, ਜਾਲੀ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਕੋਇਲ—ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ। ਪੂਰਾ, ਟੀਟੀ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਕੁੱਕੜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਗਿੱਦੜ, ਬੰਦਰ ਜਾਂ ਗਧਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਮਨੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪੰਜ ਨਖ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਹੀ ਖਾਓ। ਵਧਰੀਣ ਪੰਛੀ, ਸਾਰਸ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਏ ਜਾਣ। ਇਹ ਮੱਛੀਆਂ ਵੀ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਵਜੋਂ, ਜਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਲਈ, ਤਾਂ ਖਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿੰਨੀ ਓਂਹਲੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਵਾਲ, ਉੱਨੀ ਹੀ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਦਿਰਾ ਸਦਾ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਬਣਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਦਿਰਾ ਤਿਆਗ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਕਿ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਮਾਲਕਤਾ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਪਜੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨੀ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉੱਚਾ ਜੀਵਨ ਜੀਅ ਸਕੀਦਾ ਹੈ।