ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ’ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾਂ ਲੋੜ ਜਾਂ ਅਣਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜੇ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਪੇਟ ਭਰ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਖਾਣੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਸਮੂਹ ਤੋਂ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਅਤੇ ਨਪੁੰਸਕ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਗਾਇਕਾਂ, ਲੋਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਛਤਰੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਡਾਕਟਰ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਅਤੇ ਲਾਠੀ-ਧਾਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਸਖਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਜੂ ਹੈ। ਕੰਜੂਸ ਦੇ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਬਚਾ-ਬਚਾਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਡਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਰੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਥੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਣਪੱਕਾ ਖਾਣਾ, ਮੁਰਦੇ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਸੱਸ-ਸੁਰਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਖਾਣਾ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਦਾ ਸੰਤਾਨ-ਉਤਪਾਦਨ ਘਾਇਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਗਮੀ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਗਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਖਾਂਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖਾਣੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਜਾਂ ਜੋ ਸਮਰਪਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੀਮਤ ’ਤੇ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਤੇਲ ਤੇ ਤੇਲ-ਕੋਟ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ, ਖਮੀਰ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਰਸ-ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਤਿਆਗਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਖਾਣਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਵਿਅੰਗ ਹੋਵੇ, ਖੁੰਭ ਜਾਂ ਫੰਗਸ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜੇ ਉਦੁੰਬਰਾ ਫਲ ਜਾਂ ਲੌਕੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਣਪੱਕਾ ਮਾਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੀ ਹੋਮ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਨੀਪਾ, ਕਪਿੱਠਾ ਅਤੇ ਪਲਕਸ਼ਾ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਤਿਆਗੋ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਦਹੀਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਖਾਣਾ ਅਣਉਚਿਤ ਕਰਮ, ਕੁਦਰਤ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਘੁੰਘੀ ਹੋਈ, ਦੁਬਾਰਾ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਵੇਖੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਖਾਣਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਬੇ-ਤਾਜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਚਾ-ਬਚਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਘੁੰਘੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਕੋੜੀ ਦੇ ਛੂਹੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਗੋ। ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਛੂਹੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਭੇਡ ਦਾ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਜਣਵਰ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚੜ੍ਹੀ, ਚਕੋਰਾ, ਜਾਲੀ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਕੋਇਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕਬੂਤਰ, ਟੀਟੀ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮੁਰਗਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਗਿੱਦੜ, ਬਾਂਦਰ ਜਾਂ ਗਧਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਮਨੂ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੰਜ ਨਖ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਵਧਰੀਣ ਪੰਛੀ, ਸਾਰਸ ਤੇ ਮੱਛੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੰਸ ਵੀ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਖਾਓ। ਇਹ ਮੱਛੀਆਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਖਾਣ ਲਈ ਉਚਿਤ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਖਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ। ਇਲਾਜ ਲਈ, ਜਾਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋਣ ਤੇ, ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ ਜਾਂ ਯਜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਣ ਤੇ, ਇਹ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਏ ਗਏ ਹਨ।