ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਵੀਂ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਰੁੱਖੇ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਅਦਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੁਕਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋ, ਨੰਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਜਾਓ ਜਿੱਥੇ ਵਾਲ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਖੁਲ੍ਹਦੇ ਹੋਣ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ, ਪੇਟ ਜਾਂ ਮਜ਼ਾਕੀ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਣਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਜਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਿਟਣਾ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਣੀਆਂ ਜੋ ਬਾਰਬਰੀਆਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਰਸੀ ਨਹੀਂ ਘਸੀਟਣੀ। ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਨੱਚਣਾ, ਗਾਉਣਾ ਜਾਂ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਣਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਟਣਾ ਅਤੇ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਨ੍ਹਾਉਣਾ। ਵਾਲ, ਨਖ, ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੱਟਣੇ ਅਤੇ ਸੌਂਦੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਗਾਉਣਾ। ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਸੌਣਾ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਣੀਆਂ। ਪੈਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਧੋਣੇ। ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਕ੍ਰਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪੈਰ ਨਾਲ ਆਸਨ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ। ਗਹਿਰੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾਣਾ। ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਿਨਾ ਧੋਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀਰਜ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਣਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਟਣਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਥੁੱਕਣਾ। ਛਿਲਕਿਆਂ, ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਜਾਂ ਗੋਬਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਫੂਕ ਮਾਰਨੀ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਬੁਝਾਉਣੀ। ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਨਕਲੀ ਜਾਂ ਅਣਉਚਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀਆਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਜਾਂ ਜਲ-ਸਰੋਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਦਾਂ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣੀਆਂ। ਜਾਨਵਰਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਖਲਲ ਪਾਉਣਾ। ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਭਿਖ ਨਹੀਂ ਮੰਗਣੀ। ਵਿਵਾਦਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਗਲਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ। ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਫੂਕ ਨਹੀਂ ਮਾਰਣੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ। ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੌਣਾ। ਬਿਮਾਰਾਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਜਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ। ਅੱਗ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਨਹੀਂ ਲੰਘਣਾ। ਯੋਗੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਜਾਂ ਵਰਤ ਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ। ਅੰਗਾਰਿਆਂ, ਰਾਖ ਜਾਂ ਵਾਲ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਅਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਪਦਾਰਥ ਨਹੀਂ ਪੀਣੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਮਰਿਆਦਾ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।