ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮਬਾਜ਼ੀ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸ਼ੁਧ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਕਰੇ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਣ 'ਤੇ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੱਦੇ, ਪਾਗਲ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਜਦੋ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੀਂਕ ਆਵੇ, ਜੰਭਾਈ ਆਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਮੱਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਿਸ਼ਾਬ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣਾ ਜਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਅਸ਼ੁਧ ਭੋਜਨ, ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਜਾਂ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੋਮ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਭੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ। ਕੋਪ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਰਖਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਚ ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਕਰਕਸ਼ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਜੁਝਾਰੂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ “ਨਦੀ” ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ; ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਹੋਣ 'ਤੇ “ਪਹਾੜ” ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ। ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੰਘਣਾ। ਅਸ਼ੁਧ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਜਿੱਥੇ ਵਾਲ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ। ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ, ਪੇਟ ਜਾਂ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ। ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪੈਰ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ। ਬਾਰਬਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਣੀ; ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੁਰਸੀ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਣੀ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਮਲਿਸ਼ (ਮਸਾਜ਼) ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਜਾਂ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਨੱਚਣਾ, ਗਾਉਣਾ ਜਾਂ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਨਹੀਂ ਵਜਾਉਣਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਅਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ ਕਦੇ ਲੇਟਣਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ। ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵਾਲ, ਨਖ, ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਨਹੀਂ ਕੱਟਣੇ; ਸੌਂਦੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਗਾਉਣਾ। ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਸੌਣਾ; ਚਪਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਚੁਕਣੀ। ਪੈਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣਾ ਨਹੀਂ। ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਬਾਹਰ ਜਾਂ ਕੇ ਸ਼ਰੀਰਕ ਵਿਸਰਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਇਹ ਕੰਮ ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪੈਰ ਨਾਲ ਆਸਨ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ। ਗਹਿਰੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਅਰਥ ਪਾਣੀ ਚੁਕਣਾ। ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧੋਏ ਬਿਨਾ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀਰਯ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੱਟਣਾ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਥੂਕਣਾ। ਛਿਲਕੇ, ਅੰਗਾਰ ਜਾਂ ਗੋਬਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ; ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ; ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਫੂਕਣਾ। ਅੱਗ 'ਤੇ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣੀ; ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਬੁਝਾਉਣਾ। ਬੇਕਾਰ ਜਾਂ ਨਕਲੀ ਵਸਤੂਆਂ ਵੇਚਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ 'ਤੇ ਹੱਦਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਸਵੇਰ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਠੋਕਣਾ। ਵਿਵਾਦਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਅਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਚੱਜੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਆਚਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।