ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਜੇਹੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪੀ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਂਚਰਾਤ੍ਰ ਜਾਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਮਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਇ ena ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਚਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਚਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇ ena ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਦੋਹਰਿਆਂ ਨੂੰ (ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ) ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇ ena ਗਲਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇ ena ਗਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਗਿਆਨਤਾ ਜਾਂ ਅਸਤੀਕਤਾ (ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਇਨਕਾਰ) ਇਕ ਐਸਾ ਪਾਪ ਹੈ ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਭਾਰੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਧਰਮ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪਰਿਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਆਚਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਆਚਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ-ਕੁਲ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਥੇ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੂਦਰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਨਾਸਤਿਕ ਵਧ ਹਨ। ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਦੋਹਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਵੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਦੋਹਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਚੁੱਟੜਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੀ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਜਿਹੜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਨ, ਚੁੱਟੜ ਹਨ ਜਾਂ ਚੁੱਟੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਯਜਮਾਨੀ, ਅਧਿਆਪਨ, ਸੰਭੋਗ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਗ्यारਾਂ ਦੋਸ਼ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਹਰ ਸੰਭਵ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸੀਮਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਕ ਲਾਈਨ ਜਾਂ ਕਤਾਰ ਛੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਸਕੀਦੀ ਹੈ: ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਸਤੰਭ ਜਾਂ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ। ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਉਂਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉੱਤਮ ਦੋਹਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲ-ਤਰਪਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਜੋ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਪ ਵੀ ਉਤਨਾ ਹੀ ਦੋਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਕਰਕੇ ਦੁੱਗਣਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦੂਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅੰਦਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਜੇਕਰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਸਤ ਹੋਵੇ। ਨਾ ਹੀ ਉਹਤੋਂ ਜੋ ਔਰਤ ਛੀਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਬਾਸੀ ਲੈ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਹੋਵੇ। ਪਿਸ਼ਾਬ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣਾ ਜਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਜਾਂ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਫ਼ਰਤ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਈਰਖਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਸੋਗ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।