ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਕੇਵਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਗ੍ਰਹਸਥ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਗ੍ਰਹਸਥਤਾ ਦਾ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਗਹਿਰੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਗ੍ਰਹਸਥ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮਾਫੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਹੈ। ਸਾਧੂ ਲੋਕ ਦਯਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਿਆਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮਕ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਸਚ ਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਟੱਲ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਮੰਨੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧਾ ਓਹੀ ਗਿਆਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਅਦੁੱਤੀਅ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਾਂਗ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਓਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਦਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੇ ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਅਸੁਖਦਾਈ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ, ਚਾਹੇ ਅਸਮਰਥ ਹੋਣ, ਪਰ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਮੰਦ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਭਿਖਾਰੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਜੀਵਨ-ਸਵਾਸ ਹੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚ ਕੇ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਲੈਣਾ ਚੋਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਨੂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਬਿਨਾ ਉਚਿਤ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ, ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੀ ਲੈਣਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ। ਕੇਵਲ ਧਰਮ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਹੀ ਐਸਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਪਾਪ ਨੂੰ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ-ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਜਾਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਮਤਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵੀ ਮੂੰਹੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਜਾਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਸਵੀਕਾਰਤਾ, ਨਾਸਤਿਕਤਾ, ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਅਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਧਰਮਕ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਕ ਆਚਰਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾ ਰਹੇ, ਨਾ ਹੀ ਐਸੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਨਾਸਤਿਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਸਾਫ਼ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ, ਧਰਮਕ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਚਾ ਜੀ ਸਕੇ।