ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਹੀ ਰਹਿ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਕੁਸ਼ਲ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇ। ਉਹ ਜੁੱਤੇ, ਚਪਲ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾ ਕਰੇ। ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ, ਉਹ ਬਾਈਂ ਭੁਜਾ ਉੱਤੇ ਨਾ ਪਹਿਨੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਿਅੰਗ ਜਾਂ ਖਰਾਬ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਹੀ ਰੂਪ ਅਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਮੂਲ ਤੋਂ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਚੁਣਦੇ ਸਮੇਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਜੋ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗ੍ਰਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੇ। ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ-ਪੂਜਾ ਨਿਯਮਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰੇ। ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਨਾਵਾ, ਬੋਲ-ਚਾਲ ਅਤੇ ਮਨ-ਵਿਚਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਰਸਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਸੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨੂੰ ਪਾਲੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਧਾਰੇ। ਇਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਉਹ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਸਥ ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਤਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗ੍ਰਹਸਥ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦਾ ਜਪ ਅਤੇ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਉਪਰਾਲੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਸਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਘਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਸਥ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਅੰਦਰਲੀ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਆਤਮ-ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ। ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਗ੍ਰਹਸਥ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮਾਫ ਕਰਨਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਹੈ। ਦਇਆ, ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਜਰੀਆ ਹੈ। ਇਹੋ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੱਚ ਨੂੰ, ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਬੋਲਣ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮ ਵਜੋਂ ਜਾਣੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਹੋ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਰੂਹ-ਰਹਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੋਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਧਰਮ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਦਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਐਸਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੇ। ਜੋ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਬੋਲੋ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਜਾਂ ਅਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਚੋਰ ਨਾ ਬਣੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨਾ ਛੱਡੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਗ੍ਰਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਨਿਯਮ, ਦਇਆ, ਸੱਚ, ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।