ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੇਹ ਦੇ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਅਤਿ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਅਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿੱਤ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਰਹੇ ਅਤੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹੇ। ਜਿਹੜਾ ਦਿਵਯ ਸਵਾਇੰਭੂ ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪਾਠ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਅਤੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਨਾਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਜਨੇਊ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕਲਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਵੈਦ, ਕਟੇ ਹੋਏ ਵਾਲ ਅਤੇ ਨਖ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇਕਰ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਜੁੱਤੇ, ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਚਪਲ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਖੱਬੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਅੰਗ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਠੀਕ ਰੂਪ ਅਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਮੂਲ ਦੀ ਖਾਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ਿਧਤ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਹਰ ਸਮੇਂ। ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਪਾਲਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ। ਗ੍ਰਹਸਥ, ਜਿਹੜਾ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪਾਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਤਾ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਸਥ, ਜੋ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਰਦਨ, ਅਤੇ ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੈ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਸਥ, ਜੋ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਪ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖੇ, ਯਜਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਉਹ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਘਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਸਥ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮਾਫੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਹੈ। ਦਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਉਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣੋ ਜੋ ਧਰਮ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮਕ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲਾ ਆਤਮਾ ਜਾਣੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।