ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਆਚਾਰਯਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿਤੀ ਕਿ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਵਿਦਾਰ ਜਾਂ ਕਪਿੱਠ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਰੱਖਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਯਜਨ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ 'ਤੇ ਪਾਠ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ, ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਯਮ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵੇਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਾਰਣ 'ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਦੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਸਥਿਰ ਰਹੇ। ਉਹ ਸਦੀਵ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਰਹੇ ਅਤੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਣ ਵਿਚ ਭਗਤਿ ਰੱਖੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਵਯ ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਚੀ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਰਥ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨਾਨ ਕਰੇ। ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਅਤੇ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਨਾਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਜਨੇਊ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਲੋਟਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਡੇ, ਵੇਦ, ਵੱਧੇ ਹੋਏ ਵਾਲ-ਨਖ, ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਵੇ। ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਜੁੱਤੇ, ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਚਪਲ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਵਿਅੰਗ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਸਹੀ ਰੂਪ ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ਿਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ। ਗ੍ਰਿਹਸਤ, ਜਿਹੜਾ ਉਪਨਯਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਧਤਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ। ਕੱਪੜੇ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਧ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਪੱਧ ਪਾਲਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਸਚ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਤ, ਜੋ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਰਮ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਹੈ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਤ, ਜੋ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਜਪ ਤੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵੈ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤਿ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਭਗਤਿ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ।