ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀਆਂ ਇਹ ਆਗਿਆਵਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵੀ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਮਨਾਹ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਨਾਹ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗੰਦੇ ਵਾਸ਼ਤੇ ਜਾਂ ਬਦਬੂ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਸਦਾ ਹੀ ਮਨਾਹ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਵੀ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਾਂ ਪਾਠ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਹੂ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਵੇਦ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਮਨਾਹ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਸੋਗ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅੰਮਾਵਸ, ਚੌਦਸ, ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੋਵਾਂ, ਅਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਠ ਮਨਾਹ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਖ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਵਿਦਾਰ ਜਾਂ ਕਪਿੱਠਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮੰਨੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਪਰ ਜਦ ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਂ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵੀ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਯਮ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵੇਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਸਿਰਫ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿਕੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੂੰ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ। ਉਹ ਸਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਅਤੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ ਰਹੇ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਦਿਵਯ ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਉੱਚੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਾਠ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਅਰਥ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਦੋਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਅਤੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਨੂੰ ਦੋ ਜਨੇਊ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ, ਵੇਦ, ਕਟੇ ਹੋਏ ਵਾਲ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲਾਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਜੁੱਤੀ, ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਚਪਲ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਅੰਗ ਜਾਂ ਤੂਟੇ-ਫੂਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣੇ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨਾਹ ਕੀਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ। ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ। ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਵਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮਤ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਆਗਿਆਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਤੇ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।